Foto: Albert Hagenaars
|
JAN KOSTWINDER
|
Jan Kostwinder, pseudoniem van Jan de Vries, (1960-2001) richtte in 1985 met zijn latere vrouw Marisa Groen, Stef van Dijk en Rogi Wieg het literaire blad Adem op. Hij debuteerde met ‘Binnensmonds’ (WEL, 1988). Andere titels zijn: de poëziebundel ‘Een kussen van hout’, ‘Een man alleen.- De zelfmoord van Cesare Pavese’ (i.s.m. Hein Aalders), alsmede de prozawerken ‘Regenhond’ en ‘Brieven aan Willem-Alexander’. Ondertussen publiceerde hij in tal van literaire tijdschriften als Bzzlletin, Dietsche Warande & Belfort, De Held, De Gids, Maatstaf, Nieuw Wereld Tijdschrift en De Revisor.
Hij werkte van 1989 tot 1998 als leraar Nederlands op internationale scholen in achtereenvolgens Engeland (Oxford), Wales (St. Donat’s Castle) en Vlaanderen (Mol). In het voorjaar van 2003 kwam ‘Alles is er nog – Verzamelde Gedichten’ op de markt.
Jan Kostwinder in museum Het Kapiteinshuis
|
Titel:
Jaar:
Prijs:
ISBN: |
Binnensmonds
1988
7,50
90 6230 072 3 |
|
TESTAMENTAIR
Aanvang nam de lange reis der tale
waarin ik mij herinner, telkens weer
ten eersten male. U befluisterde mij
testamentair en zonder hindernis: stijf
strekte zich mijn wieg onder de betekenis
van uw bekentenis. Wat restte
was gemis van wie bezweek aan open wonden
en vermoeienis. En u, die nooit met goden
had gesproken, zei plotseling
tegen demonen: "Laat nu een boze
engel in mijn woning komen, dit leven
is te dood om met liefde te bekronen.
|
| |
Titel:
Jaar:
Prijs:
ISBN: |
Stad & Land
2003
5,00
90 6230 079 0 |
|
GEEL
Dit, dit is verdriet: het wekelijks weerzien
met vrouw en kinderen. En het afscheid, ook dat
is verdriet. Want wie men graag zag en ziet
die ziet men nu niet meer.
Maar voor deze gedachten is het allemaal
al veel te laat. Of veel te vroeg.
Je zoon is de vader geworden die hij al was
en die je op je nek vol angst en liefde droeg.
En de moeder: ach,die is er wel maar die
is er ook weer niet. Als een onzichtbare gestalde
tussen de nevels, ergens op de velden daar
buiten, waar jij niet komen mag
GEEL
This, this is distress: the weekly reunion
with wife and kids. And the departure, that too
is distress. For those who you liked to see and see
are those you do not see any more.
But it is already far too late for such reflections.
Or far too early. Father’s become your son
that he already was and that you yourself,
full of fear and love, carried on your neck.
And mother, ah, she is still there and yet
she sometimes is not. Like an invisible figure
among the clouds, somewhere on the fields
outside, where you are not allowed to come
Vertaling: John Irons
|
 |
|