|
Veel herinnerd leven, hetgeen uiteraard binnen het he de n herleeft. Een vervlechting die zij boeiend in beeld brengt, het voorbije oproepend om het tegelijk los te laten en te verinnerlijken. Veel lidwoor de n laat zij weg. Soms is dat als een abrupt neerzetten van woor de n, brokjes taal, snel beslag leggend op een flits van ooit, waarmee als het ware een herinneringsbeeld wordt gepointilleerd. Poëzie van een gerijpt talent, vol terugblikken uitlopend op verstilling.
INGE LIEVAERT-BIBLION/NBD
In een sobere stijl met verassen de beel de n vol van kleuren en geuren, brengt Catharina Boer verle de n en he de n samen. Herschikt zij wat achterblijft en legt haar woor de n, uiterst precies, zoals (spreken de ) stenen in (eeuwige) landschappen.
Dit zijn langdurig gerijpte en zorgvuldig gecomponeer de gedichten, wars van valse sentimentaliteit, maar door de semd van heimwee en verlangen.
Catharina Boer is een dichteres die meteen van zich laat spreken. Een mooi, ingetogen de buut (on de r de ze naam) vol klasse.
FRANS AUGUST BROCATUS - Dichter
In de ze bun de l wordt een balans opgemaakt van een leven, dat soms meestroomt met het getij van de tijd en er soms tegenin gaat.
Die balans levert teksten op vol melancholie, pijn en wijsheid en vooral ontroering over schijnbaar voor de hand liggen de dingen. Teksten die op de hand genomen moeten wor de n en gelezen als de licate etsen.
JAN SMEETS – Consulent Letteren CVA
Vrijwel al haar poëzie is een poging tot fixatie van de tijd. In weinig gedichten is het verglij de n daarvan zo voelbaar als in die van Catharina Boer….
PETER VAN VLERKEN - Kunstredacteur
De in Nuenen woonachtige Catharina Boer, eer de r in Brabants literaire kringen bekend als Karina Baggermans, publiceer de o.m. bij Opwenteling. Met de
bun de l Verlaten Tafels, uitgegeven bij Uitgeverij Wel, keert zij de finitief terug naar haar eigen naam.
De gedichten van Catharina Boer lijken als het ware opgestuwd te wor de n door een spanning tussen vergankelijkheid en het juist tegen de stroom ingaan daarvan…./ In plaats van af te glij de n, vernieuwen zich de on de rwerpen on de r de hand van de schrijfster, die steeds bijschaaft, herschikt.
Met haar verbaal rijke sensitieve dichtkunst, heeft Catharina Boer, een bun de l afgeleverd, die er wezen mag.
BRIGITTE JONKERS – EINDHOVENS DAGBLAD
Over het gedicht ‘Bij het graf van mijn kind’ uit Verlaten Tafels:
…/Zoals radiotelescopen het heelal afzoeken naar signalen, wordt ook hier, op een kou de do de nakker, gepeild of er nog iets opgevangen kan wor de n. Ook in de diepte wordt gezocht. Prachtig gevon de n is het woord lichtlijn…/ Treffend verwoord ook ‘’vonkend uit opgeslagen beeld’’. Een zonnestraal weerkaatst, geeft een illusie van beweging en wordt het kind ‘’woordvoerster van alle zwijgen de n’’…./
Ik vind dit een goed gedicht. Om iets wat zo aangrijpend en persoonlijk is zo te kunnen verwoor de n, getuigt van talent.
ATZE VAN WIEREN - SCHRIJVEN
Ik heb je bundel Zwijgwater gelezen. Je hebt je bewonderenswaardig goed verdiept in de geschiedenis van de Biesbosch en je roept een sterke sfeer op die door de bundel heen gehandhaafd blijft. De gedichten ademen ook een grote vertrouwdheid met land en geschiedenis (een tijd die is voorbijgegaan)
Er spreekt ook gelatenheid en geslotenheid uit de bundel, een plek wordt beschreven die geen banden had met (de geschiedenis) van andere plekken.
De typeringen van water, huizen, mensen en voorwerpen heeft wel iets sombers, iets gepredestineerds. Het is leven en zwoegen onder een soort noodlotsbesef of weinig opbeurende levenshouding. Alsof de lezer naar foto’s kijkt van een grimmig bestaan op en aan het water.
JASPER MIKKERS - Schrijver
Recentelijk zijn twee dichtbundels verschenen die het melden meer dan waard zijn. De ene is “Zwijgwater” van de Nuenense Catharina Boer, de andere is “Wie hier nog komt” van Hans van de Waarsenburg. Met weinig moeite zijn ze met elkaar in verband te brengen.
Catharina Boer haalde haar inspiratie uit de Biesbosch, waar ze nog jeugdherinneringen heeft liggen. Ze grijpt in haar bundel verder terug: naar de Sint Elisabethsvloed van 1421 die hele dorpen verzwolg. Zij brengt naar boven wat alleen in de dichtersverbeelding naar boven te brengen is en laat heden en verleden elkaar afwisselen als het repeterend ritme van eb en vloed.
PETER VAN VLERKEN - EINDHOVENS DAGBLAD, 6 maart 2009
|
